Перайсці да зместу

Песьні на руінах (1929)/Чорная дарога/На восень дзіўлюся

З пляцоўкі Вікікрыніцы
⁂ Укленчылі дні На восень дзіўлюся
Верш
Аўтар: Язэп Пушча
1929 год
Заплаканы вечар

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




НА ВОСЕНЬ ДЗІЎЛЮСЯ

Ў зьнямозе крывавай каліна да долу навісла;
Асеньнюю песьню ёй сівер сьпявае ля весьніц:
Мэлёдыі льлюцца, — іх ловяць сузорныя высі,
Іх колер асеньні асіверыў сінь паднябесься.

Праз вокны стральчатыя замка на восень дзіўлюся, —
Губляюся ў шэлесьце, лоскаце хваль залацістых;
Я з ёю напевам, авееным музыкай сумнай, дзялюся,
І ліст ажаўцелы зрываю з кляновай маністы.

Далоні яго для мяне — два вялізных экраны;
Іх я расьпішу сьветаценямі кволых настрояў.
Вясною зялёнай на сэрцы загояцца раны,
І ліру сваю залатую нанова настрою.

Вятры-юнакі ліставеюць на стромкіх узгор‘ях,
Ўсьцілаюць лістамі даліну душы ачарсьцьвелай.
Хто ўвечар сягонешні словы балючыя згорне,
Хто новыя ўзоры ў сузор‘ях асеньніх расьсьцеле?